<October 2017>
MoTuWeThFrSaSu
2526272829301
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
303112345
Μαντίδης

Είμαστε όλοι φεστιβάλ…

Εφημερίδα "ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ" www.taxydromos.gr 9/12/2007, Κείμενο: Γιάννης Μαντίδης, Αρ. Φύλλου: 638


Τελικά αυτή η πόλη δεν σ΄ αφήνει να πλήξεις ποτέ. Εκεί που λες ότι γλιτώσαμε απ΄ τον πολιτισμό της αρπαχτής και ηρεμήσαμε απ΄ τα βεγγαλικά γνωστών επιτηδείων, ιδού ο Βόλος επανέρχεται στον αστερισμό των σαλτιμπάγκων και των καταφερτζήδων γενικώς. Αυτή η πόλη, μια και αναγεννάται κάθε φορά απ΄ τις στάχτες της, μας δίνει το δικαίωμα άφοβα να την ξανακαίμε. Δεν είναι φοβερό;
Το φεστιβάλ απέθανε, ζήτω τα φεστιβάλ! Που σημαίνει ότι μπορεί να μας τελείωσε το ένα, αλλά μη θορυβείσθε: Διοργανώνουμε εδώ και τώρα δύο! Ο Βόλος είν΄ εδώ και ο πολιτισμός του απίκο, ένας πολιτισμός που, αντίθετα με το Πασόκ, και τεμαχίζεται και χαρίζεται και κληρονομείται. Το φεστιβάλ του Δήμου Βόλου μάλιστα το διακρίνει παγκόσμια πρωτοτυπία: Να το κληρονομεί ο ίδιος νεκροθάφτης! Δεν είναι εκπληκτικό; Καθόλου. Είναι η πάγια δημοτική πολιτική μας. Άλλωστε πρέπει να ξεπληρωθούν κι εκείνες οι επιστολές που έδωσαν τη νίκη στη νέα Δημοτική Αρχή και σημαδέψαν την πολιτιστική ταυτότητά μας.
Δεν πρόλαβε ν΄ αναστηθεί το πεθαμένο φεστιβάλ κι ένα άλλο, νεογέννητο, ήρθε να μας μπερδέψει. Το «Φεστιβάλ Νέων Συνθετών» της Νομαρχίας. Τι συνέβη; Πολιτιστική παρέμβαση του Αποστόλη (Παπατόλια) στο «θεσμό» του Αλέκου (Βούλγαρη); Δεν νομίζω. Απλώς η ΕΚΠΟΛ της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης βαρέθηκε να ψάχνει ταξιδεύοντας τον ξένο πολιτισμό και πήρε την απόφαση ν΄ ανακαλύψει τον δικό μας. Να τον αποκαλύψει δηλαδή στο έργο των νέων συνθετών, που ήταν εδώ, χρόνια, μπροστά μας και δεν τους έβλεπε κανείς. Έξυπνη νομαρχιακή κίνηση, φιλόδοξο το φεστιβάλ που, αν δεν το ψαύσει ξένος δάκτυλος, σίγουρα θα ΄χει συνέχεια. Το παρουσίασε η Δάφνη Μπόκοτα, θυμίζοντάς μας μέρες Γιουροβίζον. Προσωπικά θα προτιμούσα Άλκη Στέα, σαν ειδικότερο στο θέμα, αλλά που να ψάχνεις τώρα να τον βρεις, καλή είναι κι η Δάφνη. Το κοινό, η νεολαία ιδιαίτερα που γέμισε τις αίθουσες, φώναξε, σφύριξε, προβληματίστηκε, τραγούδησε, χειροκρότησε, με μια λέξη συμμετείχε. Και το ζητούμενο από ένα φεστιβάλ που σέβεται τον εαυτό του, είναι η συμμετοχή του κόσμου, ο διάλογος, ο αυθορμητισμός, ο ζωντανός πολιτισμός.
Για το φεστιβάλ του Δήμου Βόλου δεν μπόρεσα να μπω στο σκεπτικό του. Βασικά επιμένει να είναι διεθνές, κανένας ψόγος, αποφεύγουν όμως να το μετράνε σαν συνεχόμενο του πεθαμένου. Απλώς το λένε «ανανεωμένο» ή Φεστιβάλ Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών, ναι, υπάρχουν και τέτοιες τέχνες. Το κακό με το νέο φεστιβάλ είναι ότι δεν έχουμε λεφτά. Πού είναι εκείνος ο πακτωλός των καλοπληρωμένων τσίρκων, όταν γνωστά κι άγνωστα ξένα σχήματα περίμεναν στην ουρά να μας εκπολιτίσουν; Λες το Υπουργείο Πολιτισμού να πήρε χαμπάρι τις σπατάλες μας; Αλλιώς δεν εξηγείται η «αντιπολιτιστική» του στάση. Εμείς όμως θα το κάνουμε το φεστιβάλ, δεν μπορούμε χωρίς «θεσμό», θα το κάνουμε έστω κι εκ των ενόντων. Ας είν΄ καλά ο υπουργός μας, ο Θανάσης (Νάκος), που μας δίνει πενήντα χιλιάδες ευρώ. Ας είν΄ καλά η ΑΓΕΤ, «ο μεγάλος χορηγός μας», που μας δίνει άλλες πενήντα (για να μη βλέπουμε τη σκόνη). Ας είν΄ καλά ο Δήμος Βόλου που (παρ΄ όλη τη φτώχεια του) μας δίνει εξήντα χιλιάδες! Ας είν΄ καλά κι οι πρόεδροι των πολιτιστικών οργανισμών (πληρώθηκαν οι εργαζόμενοι;) που μας δίνουν άλλες σαράντα χιλιάδες… Η Ιερά Μητρόπολη δεν ξέρω αν δίνει κάτι.
Να πάρ΄ η ευχή! Ενώ χαίρομαι απ΄ τη μια που βρήκαμε τα λεφτά να φεστιβαλιστούμε, απ΄ την άλλη θλίβομαι γι΄ αυτόν τον έρανο της (πολιτιστικής) αγάπης. Αν ήμουν δήμαρχος δεν θα δεχόμουνα λεφτά απ΄ την ΑΓΕΤ. Θα τα επέστρεφα να βάλει φυσικό αέριο και φίλτρα. Γι΄ αυτό δεν θα γίνω ποτέ δήμαρχος. Ούτε κι αντιδήμαρχος. Ούτε καν πρόεδρος πολιτιστικού οργανισμού. Το πολύ-πολύ να γίνω καλλιτεχνικός διευθυντής. Είναι το μόνο εύκολο σ΄ αυτήν την ανοχύρωτη πόλη.
Παρήγορο σημείο του νεκραναστημένου φεστιβάλ είναι ότι θα στηρίξει τον «ελληνικό λόγο», όπως είπε ο Αποστόλης (Φοινικόπουλος). Επιτέλους θ΄ ανακαλύψουμε τον Τράντα, ποτέ δεν είν΄ αργά. Να μη στοχεύουμε μόνο στα τουριστικά οφέλη, να πλησιάσουμε και τα πνευματικά μας, να τονώσουμε τις ευαισθησίες μας, να ξαναβρούμε την ανθρωπιά μας που μας λείπει, προχθές στο θέατρο έψαξα να τη βρω, αλλά δεν την είδα, κρίμα. Ήταν μια συναυλία της πολύ καλής χορωδίας του δήμου Αγριάς, για την ενίσχυση της «Φλόγας», του Συλλόγου Γονιών που έχουν παιδιά με καρκίνο. Περίμενα τους Βολιώτες ν΄ αγκαλιάσουν δύστυχους συνανθρώπους μας, που μάχονται τη μοίρα τους με σθένος κι ηρωισμό, αλλά το θέατρο ήταν σχεδόν άδειο. Κι όταν η πρόεδρος της «Φλόγας», είπε ότι «πριν από λίγες ώρες κηδέψαμε ένα αγγελούδι μας, τον πεντάχρονο Ηλία», ένας κόμπος μου ΄κλεισε το λαιμό, κόμπος που έγινε βραχνάς όταν η χορωδία έψαλε «Αχ χελιδόνι μου πώς να πετάξεις σ΄ αυτόν το μαύρο τον ουρανό…».
Συγνώμη που το χρονογράφημα τελειώνει κάπως διαφορετικά…
Rss